Vatnshiti: Kröfurnar eru mismunandi eftir mismunandi tegundum kynbóta. Tóbotinn er til dæmis kaldavatnsfiskur, hitastig vatnsins hentar betur við 12-18 gráður og sjávargúrkan hentar betur við 10-16 gráður. Ef hitastig vatnsins er hærra en 20 gráður, mun það sofa í sumar. Penaeus vannamei hefur gaman af háum vatnshita og vex hraðar yfir 22 gráður.
Selta: Sama og vatnshiti, mismunandi tegundir hafa mismunandi kröfur um seltu. Við skulum ekki tala um ferskvatnsræktaðar tegundir. Sjávarræktaðar tegundir eru aðgreindar milli breiða seltu og mjórs seltu. Widesalt tegundir geta lifað undir mismunandi seltu, svo sem sturge, seabass, vannamei, regnbogasilungur. Þröng saltvatnstegundir geta þó aðeins lifað innan ákveðins seltusviðs, svo sem gúrkur í sjó o.s.frv., Og selta saltvatnsins er ekki auðvelt að breyta of hratt á stuttum tíma.
PH: Flestar fiskeldistegundir henta betur til að lifa af í hlutlausu eða veiku basísku umhverfi, svo sem pH 7,5-8,2. Ferskvatnsfiskar geta aðlagast víðara pH-gildi, sem getur verið á milli pH 6,5-9,0. Í skrautfiskeldi eru áhugamenn sem sérhæfa sig í að leika sér með grasgeyma. Vatnsumhverfi þessa grasgeymis er veiklega súrt.
Uppleyst súrefni: Það eru afbrigði sem þola súrefnisskort og afbrigði sem þola ekki súrefnisskort. Almennt séð er DO meira en 5 mg / L betra. Auðvitað getur of hátt uppleyst súrefni valdið því að fiskur fá loftbólusjúkdóm.
Ammóníak köfnunarefni: Í grundvallaratriðum er krafist að það sé minna en 0,2 mg / L, ef það er of hátt, mun það eitra ræktuðu tegundina.
Nítrít: Almennt verður það að vera minna en 0,1 mg / L, ef það er hærra verður því breytt í ammóníak köfnunarefni, sem leiðir óbeint til eitrunar í vatni.
Heildar alkalíni: 80-120 mg / L er krafist í ræktun Penaeus vannamei.
Brennisteinsvetni: minna en 0,1 mg / L.
